กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 209 ห้องเก็บของท้ายรถเป็นที่ให้คนนั่งเหรอ? นั่นเด็กเป็น ๆ สองคนนะ ไม่ใช่สิ่งของ
หลินเจี้ยนหมินอ้าปากแล้วก็หุบลง หันไปมองหลิวหลิง ไม่ได้พูดอะไรอีก
หลิวหลิงดึงมือหลินซินไว้ สีหน้าเริ่มดูไม่ดี กำลังคิดจะพูดอะไรสักสองสามคำ
เสียงของพี่สะใภ้ใหญ่โจวชุ่ยเฟินก็ดังแว่วมาจากด้านหลังเสียก่อน
“นั่งรถพวกเราเหรอ แบบนั้นไม่ได้หรอก เบาะหลังรถพวกเราวางของไว้ นั่งไม่พอหรอก”
โจวชุ่ยเฟินเดินยิ้มแย้มเข้ามา พูดไปพลางโบกไม้โบกมือไปพลาง ทัศนคติดูสุภาพเกรงใจ แต่น้ำเสียงชัดเจนเด็ดขาด
เธอกลัวจริง ๆ
ตอนฉลองตรุษจีนไปเยี่ยมญาติเมื่อปีกลาย เด็กสองคนนี้กินขนมขบเคี้ยวที่เบาะหลังรถเธอมาตลอดทาง เศษมันฝรั่งทอดกรอบร่วงลงไปในซอกเบาะ โยเกิร์ตหกใส่แผ่นยางรองพื้นไปครึ่งขวด เธอกลับบ้านไปต้องคอยเช็ดอยู่ทั้งบ่าย กลิ่นบูดเปรี้ยวนั้นกว่าจะจางหายไปหมดก็เข้าฤดูใบไม้ผลิแล้ว