กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 207 ฉันสั่งสอนลูกตัวเอง ยังไม่ถึงคราวพวกเธอมาวิพากษ์วิจารณ์
“พี่สอง ค่อย ๆ สั่งสอนเด็กก็พอ การทุบตีด่าทอไม่ใช่วิธีสั่งสอนเด็กหรอก”
หลินเจี้ยนหมินไม่ได้ตอบคำ
เขาจ้องมองมือข้างที่เพิ่งตบลูกสาวไป กลางฝ่ามือยังคงรู้สึกชาอยู่นิด ๆ
เมื่อครู่นี้ที่หน้าประตูบ้านลุงฝั่งแม่ เขายังนึกว่าครอบครัวของลูกชายคนที่สามรังแกเด็กบ้านตัวเองบนรถ ยังนึกว่าภรรยาร้องไห้อย่างมีเหตุผล
ตอนนี้เห็นหมดแล้ว
เห็นกับตาสองข้างของตัวเอง
ลูกสาวบ้านตัวเองใช้มือกระชากของบนหัวของเด็กสามขวบ ส่วนลูกชายบ้านตัวเองก็กดน้องชายวัยห้าขวบเอาไว้ไม่ให้ขยับ
ใบหน้าร้อนผ่าว รู้สึกแย่ยิ่งกว่าโดนใครตบหน้าเสียอีก
แต่ความอัดอั้นตันใจนี้ พอกลิ้งมาถึงริมฝีปาก กลับกลายเป็นอีกคำพูดหนึ่ง