กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 120 หลินเจี้ยนจวิน: ภรรยา ผมไม่อยากให้คุณต้องมาลำบากตากแดดตากลมไปกับผม
“วันละ 200 หยวน จ่ายรายเดือน! คิดดูแล้วคุ้มกว่าอยู่ที่นี่ตั้งเยอะ ไม่เหมือนที่นี่ของเธอ คิดตามแรงงาน ทำมากทำน้อยยังต้องดูอารมณ์พวกเธอ เหนื่อยแทบตายบางครั้งทั้งวันได้แค่ไม่กี่สิบหยวน คนเราก็ต้องก้าวหน้าไปหาที่ที่ดีกว่าสิ เธอว่าจริงไหมล่ะ?”
ซูเสี่ยวเหมยไม่ได้ส่งเสียงตอบ
หลิวหลิงยิ่งได้ใจเมื่อเห็นความเงียบนี้ จึงขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกครึ่งก้าว
“แล้วก็ไม่ใช่แค่พวกเรานะ คนงานในหมู่บ้านตั้งหลายคนพี่ใหญ่ก็ดึงตัวไปหมดแล้ว คนเราก็ต้องก้าวหน้าไปหาที่ที่ดีกว่า เธอว่ามันใช่หลักการนี้ไหมล่ะ? ถึงตอนนี้พี่ใหญ่กับพี่สะใภ้จะยังติดอยู่ข้างใน แต่ก็ให้พวกเราช่วยดูแลจัดการไปพลาง ๆ คอยเฝ้าโรงเรือนเพาะปลูกไว้ พอพวกเขาออกมาแล้ว คราวนี้ก็ยิ่งขยายกิจการให้ใหญ่โตกว่าเดิมอีก”
หลินเจี้ยนหมินที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ฟังจนเหงื่อตก พลางดึงแขนเสื้อของหลิวหลิง
“พอเถอะ ๆ พูดเสร็จแล้วพวกเราก็ไปกันเถอะ”