กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 112 น้ำตาของผู้อ่อนแอในสายตาคนอื่นเป็นเพียงหัวข้อสนทนาหลังมื้ออาหารเท่านั้น
หลินเจี้ยนจวินเดินมาข้างกายเธอ กุมมือเธอไว้ “ไม่ต้องกลัว มีผมอยู่ทั้งคน”
ซูเสี่ยวเหมยเงยหน้ามองเขา ในใจพลันผุดความอบอุ่นสายหนึ่งขึ้นมา
เธอพยักหน้า “ฉันไม่กลัวหรอกค่ะ”
ในลานบ้าน โจวชุ่ยเฟินยังคงร้องไห้ไม่หยุด
ในที่สุดหลินเจี้ยนกั๋วก็ดึงตัวโจวชุ่ยเฟินลุกขึ้นมาได้ ทั้งลากทั้งดึงพาเดินออกไปข้างนอก
ชาวบ้านที่ยืนมุงดูเริ่มทยอยแยกย้ายกันกลับ ทิ้งไว้เพียงเสียงถอนหายใจและเสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังระงม
อันอันยื่นศีรษะเล็ก ๆ ออกมาจากห้อง “แม่ครับ ทำไมป้าสะใภ้ใหญ่ถึงร้องไห้ล่ะครับ?”
ซูเสี่ยวเหมยเดินเข้าไป อุ้มเขาขึ้นมา “ป้าสะใภ้ใหญ่ทำของหายจ้ะ ก็เลยร้องไห้”
อันอันเอียงคอคิดครู่หนึ่ง “เหมือนกับที่ตัวตัวทำตุ๊กตาผ้าตัวนั้นหายหรือเปล่าครับ?”