กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 76 พวกแกสี่คนพ่อแม่ลูกเบียดๆ กันหน่อย ไปอยู่ห้องเก็บของฝั่งนู้น
หลินเจี้ยนจวินวางแก้วเคลือบลงแล้วลุกขึ้นยืน
พ่อสามีไม่แม้แต่จะปชายตามองโจวชุ่ยเฟิน เขาเดินตรงดิ่งเข้ามาในลานบ้าน รองเท้าผ้าหนาเตอะย่ำลงบนพื้นปูนซีเมนต์อย่างแรง แต่ละก้าวหนักหน่วงขึ้นเรื่อย ๆ ทุกย่างก้าวแฝงไปด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว
“เจี้ยนจวิน!”
เสียงของตาแก่เจือไปด้วยความโกรธและความน้อยเนื้อต่ำใจ
“เต็นท์พัง ๆ นั่นคืนนี้ทำเอาพวกเราหนาวจนแทบทนไม่ไหว! แม่แกกลางดึกไอทั้งคืนจนแทบจะหายใจไม่ออกอยู่แล้ว!”
แม่สามีเดินตามหลังมา น้ำมูกน้ำตาเปรอะเปื้อนเต็มหน้า พลางไอพลางใช้ผ้าเช็ดหน้าซับปาก เสียงแหบแห้งราวกับเครื่องสูบลมที่ถูกดึงมาหนึ่งคืน
“เจี้ยนจวินเอ๊ย เต็นท์นั่นมันรั่วรอบด้าน โรคปวดขาหน้าหนาวของฉันกำเริบหมดแล้ว แกจะให้ฉันกับพ่อแกอยู่ต่อไป อยากจะเก็บศพพวกเราสองคนหรือไง?”
พ่อสามีกระแทกกะละมังลงกับพื้น ข้าวของจิปาถะข้างในสั่นสะเทือนเสียงดังโครมคราม