กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 56 ยามค่ำคืน พี่สะใภ้ใหญ่ซมซานมาร้องไห้ฟูมฟายถึงบ้าน
“หกล้มเหรอ” ป้าจางกวาดสายตามองเฝือกและผ้าพันแผลของหลินฉือตั้งแต่หัวจรดเท้า สีหน้านั้นบ่งบอกชัดเจนว่าคิดว่าฉันตาบอดหรือไง
ลูกแก้วตาทั้งสองข้างของป้าจางแทบจะแปะติดไปบนหน้าของหลินฉืออยู่แล้ว
“ฉันมองดูไม่เห็นเหมือนหกล้มเลยนี่ มันรอยหมัดต่อยชัด ๆ ดูเบ้าตานี่สิ…”
“หกล้มจริง ๆ!”
เสียงของชุ่ยเฟินแหลมสูงขึ้นมาทันควัน แฝงความคุ้มคลั่งเอาไว้ขุมหนึ่ง
สิ่งที่โจวชุ่ยเฟินทนไม่ได้ที่สุดก็คือเรื่องนี้ ทนไม่ได้ที่สุดกับการถูกคนฉีกหน้าแฉต่อหน้าธารกำนัล
เธอใช้ชีวิตอยู่ในหมู่บ้านนี้มานานกว่า 20 ปี สิ่งที่อาศัยพึ่งพาก็คือปากเดียวกับหน้าเดียว หน้าตาศักดิ์ศรียิ่งใหญ่กว่าฟ้า เนื้อในบางยิ่งกว่ากระดาษ