ตอนที่ 36 แหม! สมัยนี้ใครยังเล่นคอมพิวเตอร์กันอยู่อีก?

ตอนที่ 36 แหม! สมัยนี้ใครยังเล่นคอมพิวเตอร์กันอยู่อีก?

ซูเสี่ยวเหมยตบฝุ่นบนท่อนแขนของเขาเบา ๆ

“คุณก็บอกเธอไปสิคะว่าทางโรงเรือนเพาะปลูกตอนนี้มีตำแหน่งว่างแค่คนพรวนดินทำแปลงคนเดียว เถ้าแก่เฉินอนุมัติสิทธิ์มาแค่คนเดียว ไว้รอขยายโรงเรือนคราวหน้าค่อยว่ากัน

เรื่องมาก่อนมาหลังอธิบายอะไรมากความไม่ได้หรอก ใครใช้ให้เธอไม่อดทนสู้งานหนักเหมือนพี่สะใภ้รองล่ะ เธอมาทำก็ไม่แน่ว่าจะทนได้กี่วัน ถึงตอนนั้นก็ต้องเปลี่ยนคนใหม่อีก พี่สะใภ้รองไม่เหมือนกันนะ”

ลมเย็นยามค่ำในลานบ้านพัดโชยมา หอบเอากลิ่นดินผสมกลิ่นหญ้าเขียวสดลอยมาด้วย

หลินเจี้ยนจวินยืนอยู่ข้างก๊อกน้ำ เส้นผมที่เปียกชื้นครึ่งหนึ่งถูกลมพัดกระจายเป็นช่อ ๆ

เขามองดูซูเสี่ยวเหมยอยู่ครู่ใหญ่ จากนั้นจึงยกมือขึ้นไปดึงผ้าขนหนูที่เธอเพิ่งพาดไว้บนราวตากผ้าให้ตรงขึ้นอีกนิด

“เธอว่ายังไงก็ตามนั้น”

ซูเสี่ยวเหมยใช้หลังมือปาดเหงื่อบนปลายจมูก