ตอนที่ 31 น้องสะใภ้ คนกันเองไม่ต้องพูดเกรงใจ

ตอนที่ 31 น้องสะใภ้ คนกันเองไม่ต้องพูดเกรงใจ

มีเงินก็ร่วมกันหา มีสุขก็ร่วมกันเสพ

ซูเสี่ยวเหมยเกือบจะหลุดหัวเราะออกมา

เธอหวนนึกถึงเมื่อสามปีก่อนตอนที่หลินเจี้ยนจวินประสบอุบัติเหตุกระดูกน่องหักในเมือง นอนซมอยู่บนเตียงในห้องเช่าจนลุกไม่ไหว เธอต้องกระเตงตัวตัวที่เพิ่งคลอดได้ครบเดือนไปโรงพยาบาลเพียงลำพัง เพื่อจัดการขั้นตอนเอกสารการเข้ารักษาในโรงพยาบาลให้เจี้ยนจวิน

ตอนนั้นเธอโทรศัพท์ไปหาพี่ใหญ่หลินเจี้ยนกั๋วเพื่อขอยืมเงิน 3,000 หยวนมาหมุนฉุกเฉิน หลินเจี้ยนกั๋วอึกอักลำบากใจอยู่นานสองนานผ่านสายโทรศัพท์ สุดท้ายก็บอกว่าฉลองตรุษจีนเพิ่งจะออกเงินซ่อมกำแพงลานบ้านให้บ้านแม่ยายไป มือไม้เลยฝืดเคืองยิ่งนัก ให้พวกเธอลองหาหนทางอื่นดูแทน

มีเงินก็ร่วมกันหา มีสุขก็ร่วมกันเสพอย่างนั้นเหรอ?

ช่วงเวลานั้นทำไมไม่เห็นมีใครพูดประโยคนี้ขึ้นมาสักคน

ซูเสี่ยวเหมยวางตัวตัวลงบนพื้น ตบก้นน้อย ๆ ของลูกเบา ๆ บอกให้ไปวิ่งเล่นกับอันอัน ส่วนตัวเธอก็ยืดตัวนั่งหลังตรง

“ความหวังดีนี้ของพี่สะใภ้ ฉันขอรับไว้ด้วยใจ”

สิ่งที่เธอพูดคือรับแค่น้ำใจ หาใช่สิ่งอื่นใดไม่