กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 25 พวกยาจกทั้งบ้าน!
ซูเสี่ยวเหมยสะกดอารมณ์ที่พลุ่งพล่านซ้ำแล้วซ้ำเล่า ปากเอ่ยออกมาเพียงประโยคเดียว “แม่คะ พวกเรากลับไปคุยกันที่บ้านเถอะค่ะ”
แม่หลินไม่ยอมให้ทางลงแก่เธอแม้แต่น้อย
“คุยที่บ้านเหรอ ฉันจะพูดมันตรงนี้แหละ!” แม่หลินตวัดสายตามองคุณย่าหลี่แวบหนึ่ง น้ำเสียงทั้งแหลมทั้งดัง คล้ายจงใจพูดให้คนนอกลานบ้านได้ยิน “คนนอกแท้ ๆ คอยหลอกล่อให้หลานชายหลานสาวของฉันเรียกย่าอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน แกคิดว่าฉันไม่รู้หรือว่าหล่อนหวังอะไร ก็หวังเศษเงินไม่กี่แดงในมือแกนั่นแหละ!”
ใบหน้าของคุณย่าหลี่เผือดสีลงทันควัน
เธออ้าปากพะงาบ ๆ พูดไม่ออก นิ้วมือกำชายผ้าคลุมไว้แน่นจนข้อนิ้วสั่นเทา
คุณยายวัยหกสิบกว่าปีผู้นี้ สามีตายจากไปยี่สิบปี เลี้ยงดูลูกชายคนโตจนเติบใหญ่ด้วยตัวคนเดียว มีลูกหลานห้อมล้อมเข่า ชั่วชีวิตไม่เคยมีปากเสียงหน้าดำหน้าแดงกับใคร
ขมับของซูเสี่ยวเหมยเต้นตุบ ๆ
ลานบ้านข้างเคียงมีคนโผล่หัวออกมามุงดูเรื่องสนุกแล้ว