ตอนที่ 8 เช่าที่ดินปลูกผักโรงเรือน

ตอนที่ 8 เช่าที่ดินปลูกผักโรงเรือน

หมอกบางยังไม่ทันจางหาย เสียงเบรกรถสามล้อคันเก่าก็ดังเอี๊ยดอ๊าดขึ้นนอกประตูรั้วลานบ้าน

ซูเสี่ยวเหมยได้ยินเสียงจึงวางห่อผ้าเก่าในมือที่กำลังเก็บรวบรวมลง แล้วก้าวเร็ว ๆ ไปที่ประตูรั้ว ผลักประตูสังกะสีที่สีลอกร่อนเปิดออกไป

ในม่านหมอกเผยให้เห็นแผ่นหลังค่อมของพ่อซูก่อน ตาแก่กำลังออกแรงเลิกฟูกฝ้ายที่ปูรองกระบะรถสามล้อไปไว้ข้าง ๆ

แม่ซูยืนอยู่ข้างรถ มือข้างหนึ่งจับขอบกระบะ อีกมือหนึ่งจูงเด็กน้อยร่างเตี้ยป้อมคนหนึ่ง

เด็กทั้งสองคนยืนอยู่ข้างกระบะรถสามล้อ

เด็กทั้งสองสวมเสื้อผ้าเก่าที่ซักจนสีซีด ปลายแขนยาวเลยมือออกมาช่วงใหญ่ เป็นของเหลือใช้จากลูกบ้านอื่น จึงไม่ค่อยพอดีตัวเท่าไร

ต้าเป่ายืนอยู่อย่างมีกฎเกณฑ์ มือทั้งสองข้างดึงชายเสื้อลง ริมฝีปากเม้มเป็นเส้นตรง เหมือนอยากจะพูดอะไรแต่ไม่กล้าเอ่ยปาก

เสี่ยวเป่ายื่นหน้าออกมาครึ่งซีกจากหลังแขนของพี่ชาย จ้องมองซูเสี่ยวเหมยอยู่หลายวินาที ถึงได้เค้นเสียงเบาเหมือนยุงร้องออกมาสองคำ

“แม่…”