เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 834 อินทรีมังกร มังกรยักษ์ และ...?
เสียงคำรามกึกก้องที่ปกคลุมทั่วฟ้าดินกดทับลงมาจากชั้นเมฆ
ฐานรากอันมหึมาของนครได้พ้นขอบเขตที่เงามายาหกปีกวาดคลุมไปแล้ว และกำลังร่วงหล่นลงสู่ค่ายทหารบนพื้นดินด้วยความเร็วที่เพิ่มขึ้น
ถนนหลายสาย วิหารขนาดใหญ่สองแห่ง และเขตชนชั้นสูงผืนใหญ่ยังคงตั้งตระหง่านอยู่บนฐานราก ด้านล่างลากเสาหินที่หักโค่น โซ่โลหะ และแท่นบูชาลอยฟ้าที่ดับมอดไปแล้ว ขอบเขตการปกคลุมกินพื้นที่เกินกว่าค่ายทหารขนาดใหญ่หลายแห่ง
เงาทะมึนกลืนกินแสงตะวัน พื้นที่ที่กองทัพบนพื้นดินตั้งมั่นจมสู่ความมืดมิดอย่างรวดเร็ว ระหว่างฟ้าดินมีเพียงแสงสีทองของปาฏิหาริย์เท่านั้นที่ยังคงสาดส่อง
ขุนพลนายหนึ่งลุกขึ้นมาจากโคลนตม ใช้เรี่ยวแรงทั่วร่างชักดาบประจำกายออกมา แล้วชี้ไปยังทิศทางที่แม้แต่ตัวเองก็ยังไม่รู้:
“หนี!”
เสียงตะโกนนี้คล้ายกับเป็นสวิตช์บางอย่าง ระเบียบวินัยของคนหลายแสนพลันพังทลายลงในพริบตา
ไม่ว่าจะเป็นองครักษ์หลวง อัศวินพิทักษ์ศาสนา หรือทหารที่ธรรมดาสามัญที่สุด ล้วนแก่งแย่งกันหลบหนี
ทหารม้าพุ่งชนทหารราบ รถขนส่งปิดกั้นเส้นทาง สัตว์ยักษ์แห่งสงครามเหยียบย่ำกระโจมและฝูงชน ทุกคนต่างวิ่งหนีออกไปนอกเงามืดอย่างสุดชีวิต