กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 245 แดเนียล: "ข้าเดาว่าคนผู้นี้นามสกุลเบเนดิกต์
ลูคัสมองดูเวย์นที่แทบจะกระโดดชนเพดานห้อง พลางเอ่ยอย่างเป็นเรื่องธรรมดา:
“เรื่องนี้มันเข้าใจยากตรงไหนกัน?”
เวย์นยืนนิ่งอยู่กับที่ สูดหายใจเข้าลึกหนึ่งเฮือกจึงค่อยสงบสติอารมณ์ลงได้:
“นี่มันเข้าใจง่ายตรงไหนกัน? เหตุใดข้าต้องไปมีลูกกับเพเนโลพีด้วยเล่า?”
ลูคัสตบหน้าผากตนเองอย่างจนปัญญาอยู่บ้าง ก่อนจะหันไปมองแดเนียลที่อยู่ด้านข้าง:
“แดเนียล เจ้ามาช่วยอธิบายหน่อยสิว่าเพราะอะไร”
แดเนียลที่กำลังยืนหัวเราะร่ามองเวย์นเต้นผางพลันชะงักไป ชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง “ข้าหรือ? ข้าไม่รู้นะ”
ลูคัสส่งเสียง “ชิ” ออกมาคำหนึ่ง พลางพึมพำ:
“แต่ละคน รู้อยู่แก่ใจแท้ ๆ แต่กลับมาแสร้งทำเป็นไขสืออยู่ตรงนี้กันหมด”