เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 202 นักเรียนศิลปะสอบตก
อาเดโย ชิคเคิลกรูเบอร์ผู้เดินทางรอนแรมมาอย่างเหน็ดเหนื่อยยืนอยู่หน้าประตูเมืองลูซง มองดูบ้านเกิดที่ทั้งคุ้นเคยและแปลกตาตรงหน้าด้วยความประหลาดใจ
ธงประจำตระกูลแมคคอเซอร์ที่เคยแขวนอยู่เหนือเมืองเล็กบัดนี้ไร้ซึ่งร่องรอย สิ่งที่มาแทนที่คือธงกางเขนทองพื้นขาวผืนหนึ่งที่โบกสะบัดอยู่สูงลิ่ว
“โย่ เจ้าตัวเล็ก!”
เสียงตะโกนดังแว่วมา อาเดโยเงยหน้ามองไป เห็นเพียงชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่กำยำคนหนึ่งกำลังมองดูเขาด้วยสีหน้ายินดีอย่างยิ่ง
“แมตต์!”
อาเดโยเห็นเพื่อนเล่นในวัยเยาว์ ใบหน้าที่เหนื่อยล้าพลันเผยรอยยิ้มจากใจจริงออกมา
แมตต์สาวเท้าเร็วรี่เข้ามาตบไหล่อาเดโย แล้วเอ่ยขึ้นอย่างรังเกียจระคนแปลกใจในทันที:
“ทำไมเจ้าถึงผอมกะหร่องขนาดนี้เล่า สองปีมานี้เป็นอย่างไรบ้าง?”
อาเดโยยิ้มบาง ๆ มิได้เอ่ยคำใด