เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 191 ตีแตกป้อมแพซิฟิก
“ปัง!”
“ครืน ๆ …”
หลังเสียงดังกึกก้องระเบิดขึ้น หน้าไม้ยักษ์ติดตั้งแท่นตัวมหึมาก็มลายกลายเป็นเถ้าถ่านท่ามกลางกองเพลิง
เศษไม้ลุกไหม้ร่วงกราวลงมาพร้อมกับอิฐหินที่แตกกระจาย
กองทหารรักษาการณ์บนเชิงเทินพากันกอดศีรษะวิ่งหนีเตลิดท่ามกลางเศษหินและท่อนไม้หักที่ร่วงหล่นลงมาราวกับห่าฝน ทว่ายังคงมีคนถูกกระแทกจนศีรษะแตกเลือดอาบอยู่เป็นระยะ
สก็อตต์มองดูภาพเบื้องหน้านิ่งเงียบโดยไม่เอ่ยคำใด จากนั้นจึงเงยหน้าขึ้นมองเงาดำท่ามกลางม่านเมฆ
นี่เป็นครั้งที่เท่าไรแล้วเล่า? ตัวเขาเองก็จำไม่ได้เสียแล้ว
สืบเนื่องจากการขาดแคลนข่าวกรอง เครื่องมือรักษาเมืองบนปราสาทจึงมิได้เตรียมการป้องกันการโจมตีทางอากาศเอาไว้เลยแม้แต่น้อย
มุมเงยของหน้าไม้ยักษ์ไม่มีทางยิงโดนศัตรูบนท้องฟ้าได้เลย ส่วนธนูในมือของเหล่าทหารยิ่งไม่ต้องพูดถึง ระยะยิงเอื้อมไม่ถึงโดยสิ้นเชิง