เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 166 เวย์น : ในแง่หนึ่ง ข้ากับมาร์คุสก็ถือว่าใจตรงกันอยู่บ้างแล้ว
คิดมาถึงตรงนี้สีหน้าของหัวหน้าก็พลันเคร่งขรึมลง เขาหยิบแตรเขาตัวหนึ่งออกมาเป่าก้อง
เมื่ออัศวินบนหลังกริฟฟินได้ยิน ก็คาดเดาความหมายของหัวหน้าได้ทันที
พวกเขาต่างพากันหมอบร่างลงต่ำ เตรียมหลบเลี่ยงห่าลูกศร
ชั่วพริบตาที่เหล่าทหารบนพื้นดินยกธนูขึ้น หัวหน้าพลันสัมผัสได้ถึงเสียงฝีเท้าวิ่งตะบึงอย่างถี่กระชั้นแว่วมาจากที่ไกลตา
เสียงนี้ดูไม่เหมือนเสียงกีบม้า นี่มัน…ทหารม้าหมาป่ารึ?!
สีหน้าของเขาพลันบึ้งตึง ตะโกนลั่นขึ้นทันทีว่า
“ทุกคนที่ยังขยับได้ จงเปิดใช้เวทเทพเคลื่อนย้ายเดี๋ยวนี้!”
หญิงสาวที่กำลังนั่งยอง ๆ ตรวจสอบสหายร่วมศึกอยู่บนพื้นได้ยินดังนั้น จึงเงยหน้ามองไปยังหัวหน้าด้วยความกังขา
ชั่วอึดใจต่อมา ม่านตาของหญิงสาวพลันหดเกร็ง ในเงามืดด้านหลังรองหัวหน้าหน่วย ดูเหมือนจะมีคนผู้หนึ่งยืนอยู่รึ?!