เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 163 เจ้าบอกว่านี่เป็นยาที่ใครปรุงขึ้นมานะ!?
บ่ายวันที่ 14 ธันวาคม เขตเอาก์สได้ต้อนรับสายฝนแห่งฤดูหนาวที่โหมกระหน่ำอย่างยิ่งใหญ่
รถม้าคันหนึ่งเคลื่อนไปข้างหน้าท่ามกลางม่านฝน ภายใต้การอารักขาของกลุ่มอัศวินผู้ขี่หมาป่ายักษ์
หยาดฝนพาความหนาวเหน็บจับขั้วหัวใจตกลงบนใบหน้าของเหล่าอัศวิน จากนั้นจึงถูกสายลมพัดหยดลงบนเสื้อคลุมสีขาว
อัศวินผู้นำขบวนแหงนมองท้องฟ้า แล้วก้มมองถนนดินที่เริ่มเฉอะแฉะเป็นโคลนตมยิ่งขึ้นเรื่อย ๆ พลางเริ่มชะลอความเร็ว
เขาเคลื่อนเข้าไปใกล้รถม้าแล้วเอ่ยเสียงดังว่า
“มาดาม! คุณหนู! ท้องฟ้ามืดลงแล้ว สภาพเส้นทางก็ย่ำแย่ยิ่งนัก ข้าขอเสนอให้หยุดพักแรมสักคืนหนึ่งขอรับ!”
หน้าต่างรถม้าถูกเปิดออก เพเนโลพีมองดูท้องฟ้า ครั้นใคร่ครวญในใจอยู่ครู่หนึ่งจึงเอ่ยถามว่า
“พวกเราต้องใช้เวลาอีกนานเท่าใดจึงจะกลับถึงเมืองเอาก์ส?”