กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 157 อย่าถาม อย่าคิด และยิ่งอย่าพูด
หลังผ่านความวุ่นวายมาตลอดทั้งคืน ครอบครัวของแดเนียลก็ย้ายเข้ามาอยู่ในมหาวิหารเอาก์สในตอนสายของวันรุ่งขึ้น
ภายในห้องหนึ่งของเขตที่พักอาศัย บิชอปโทมัสกำลังมีสีหน้าประหม่า พยายามจะอุ้มเด็กในเปลขึ้นมา
ข้างกายเขา แท่นบูชาจิตแท่นหนึ่งกำลังเปล่งประกายแสง
【เจ้าโง่! มือจะสั่นหาอะไร! อุ้มขึ้นมาสิ!!】
“หา? อ้อ ๆ”
โทมัสฝืนควบคุมมือที่สั่นเทา ทว่าก็ยังไม่กล้ายื่นมือเข้าไปอุ้มอยู่ดี
เขาอดไม่ได้ที่จะหันศีรษะไป ส่งสายตาขอความช่วยเหลือมองไปยังแดเนียลที่ยืนอยู่ด้านข้าง
แดเนียลเห็นสายตาของพ่อตัวเอง ในใจก็พลันกระตุกวูบ
เขาก็ไม่กล้าอุ้มเหมือนกันนะ!