กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 117 เขาคู่ควรได้เหรียญกางเขนเหล็กแล้ว!
ราวครึ่งชั่วโมงต่อมา เสียงเพลงประสานอันเป็นระเบียบก็แว่วดังมาจากที่ไกล ๆ
ขณะที่ชวาร์ตซ์กำลังรู้สึกใคร่รู้ว่าเสียงเพลงนี้แว่วมาจากที่ใด บรรดาผู้คนรอบกายก็เริ่มส่งเสียงร้องคลอตามกันระงม
ทั้งสองฟากถนน เสียงร้องของฝูงชนนับไม่ถ้วนหลอมรวมเข้าด้วยกัน จนบังเกิดเป็นพลังเสียงอันแสนพิเศษและเกรียงไกร
“ข้าแต่แสงศักดิ์สิทธิ์ พวกเราพึ่งพิงพระองค์ มุ่งสู่อาณาเขตสงครามอย่างกล้าหาญ”
“พระองค์ทรงเป็นดั่งปราการอันมั่นคง สง่างามเกริกไกรและแข็งแกร่งชั่วกาลนาน พระองค์คือนาวาที่พาข้ามฟาก ช่วยข้าฝ่าคลื่นลมและเกลียวคลื่นบ้าคลั่ง”
“รุดหน้าไปเถิด จงใช้กางเขนต่างโล่!”
“รุดหน้าไปเถิด จงใช้กางเขนต่างดาบ!”
“รุดหน้าไปเถิด! จงทำให้ดาบยาวของศัตรูหักสะบั้นลงเบื้องหน้าศรัทธา!”