เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 105 ดีละสิ ไรน์โฮลด์ เจ้าคนคิ้วหนาตาโตอย่างเจ้าก็นึกไม่ถึงว่าจะเป็นคนแบบนี้ด้วย!
เวย์นผู้สวมเกราะเกล็ดมังกรกระพือปีกทั้งสองข้างร่อนลงมาจากกลางเวหา
เขามองดูทหารม้าหมาป่าเจ็ดแปดนายที่ล้มเกลื่อนกลาดไร้ชีวิตอยู่เบื้องหน้า จากนั้นก็นั่งยอง ๆ ลงสำรวจซากหมาป่ายักษ์ด้วยความสนใจยิ่ง
สิ่งมีชีวิตชนิดนี้ทำให้เขาสนใจเป็นอย่างมาก
ตามสามัญสำนึกทั่วไปแล้ว สัตว์ตระกูลสุนัขไม่เหมาะกับการขี่อย่างยิ่ง
ต่อให้เป็นสิ่งมีชีวิตตระกูลสุนัขที่มีขนาดมหึมา ยามวิ่งเอวอันบอบบางของพวกมันก็ทานทนต่อแรงกระแทกกระทั้นของอัศวินบนหลังไม่ไหว
ทว่าแม้กระทั่งหัวมังกรยักษ์เขาก็เคยเห็นมาแล้ว ความไม่สมเหตุสมผลเล็ก ๆ น้อย ๆ เหล่านี้ย่อมพอจะเข้าใจได้
เวย์นกดลงบนเอวของหมาป่ายักษ์สองที ก่อนจะชักมือออกด้วยความรังเกียจเล็กน้อย
ชิ เหม็นเหลือเกิน