กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 1 บาทหลวงผู้ถูกเนรเทศ
ช่วงเช้ามืด ดวงตะวันยังมิทันโผล่พ้นขอบฟ้า
บนถนนกษัตริย์อันมืดมิดแถบชนบท อัศวินหลายนายชูคบเพลิง คอยคุ้มกันรถม้าสองคันที่เคลื่อนตัวไปข้างหน้าอย่างช้า ๆ
แสงไฟสลัวเผยให้เห็นลาง ๆ ว่าบนรถม้าแต่ละคัน ตลอดจนผ้าคลุมม้าศึกของอัศวินทุกคน ล้วนมีตรามงกุฎที่ถักทอจากใบมะกอกประดับอยู่
ชายหนุ่มในอาภรณ์บาทหลวงสีดำนั่งอยู่ในรถม้าคันหลัง เบื้องหน้าบนโต๊ะตัวเล็กมีเชิงเทียนที่เปลวไฟกำลังลุกไหม้และแท่นบูชาจิตแบบเรียบง่ายตั้งอยู่
【เวย์น เจ้าถูกพวกมันเนรเทศจริง ๆ หรือ?】
“อย่าใช้คำน่าเกลียดอย่างเนรเทศสิ ถ้อยคำสำนวนของพวกเขานั้นฟังดูดีจะตายไป! ข้านี่น่ะกำลังไปค้ำจุนประกายไฟแห่งอารยธรรม ไปเผยแผ่ความเจิดจรัสของทวยเทพต่างหากเล่า”
【เหลวไหลสิ้นดี! บัดซบเอ๊ย! เจ้าน่ะคือเวย์น ฮอฟมันน์นะ! เจ้าคือ【ดาวรุ่ง】เชียวนะ!】
【เวรเอ๊ย! เจ้าไม่ได้มีไว้ให้อยู่ในเมืองเล็กบุกเบิกพรรค์นั้นหรอก! อนาคตของเจ้าควรจะอยู่ในนครศักดิ์สิทธิ์! เจ้าควรจะได้กุมมือเวรันดี รับความเคารพและคำอวยพรจากผู้คนในนครศักดิ์สิทธิ์! จากนั้นก็เข้าไปสอนพวกเด็กโง่เง่าในสถาบันเทววิทยาต่างหาก!】
“เฟนรีร์…”