ตอนที่ 145 ไปเลยปิกาจู

พวกเขากลัวว่าขืนให้เว่ยฮั่นจงเล่นต่อ เลือดคงได้ไหลไม่หยุดแน่ๆ ก็เลยเก็บลูกบาสกลับห้องพักกัน

ประโยคเดียวของสวี่มู่เกอประโยคนี้ ทำให้เว่ยฮั่นจงได้ฉายาใหม่มาทันที

วัยรุ่นริดสีดวง

พวกเหยียนลี่เอาแต่ตะโกนเรียกไม่หยุดปาก

เว่ยฮั่นจงเสียใจจนแทบกระอักเลือด "เชี่ย! รู้งี้ให้ตายฉันก็ไม่มาเล่นบาสเป็นเพื่อนพวกแกหรอก!"

"เฮ้ย พวกนายว่า ถ้าพระถังซัมจั๋งมาอยู่ในยุคปัจจุบันแล้วต้องผ่าตัดริดสีดวง หมอจะแอบกินริดสีดวงของท่านเพื่อให้ตัวเองเป็นอมตะไหมวะ" สวี่มู่เกอพูดขึ้นมา

หืม???

นี่มันคำถามจัญไรพรรค์ไหนกันวะเนี่ย!

เล่นเอาอีกสี่คนอึ้งกิมกี่ไปตามๆ กัน

เผยโฮ่วว่างพูดขึ้นว่า "อีกเดี๋ยวก็จะได้เวลาไปกินข้าวแล้ว พวกเราเลิกคุยหัวข้อพรรค์นี้กันได้ไหม"