ตอนที่ 11 วัวแก่กินหญ้าอ่อน

พวกเขาทั้งสี่คนเดินมาถึงหน้าประตูโรงเรียน

ระหว่างที่ยืนรอรถ ก็มีรถขับออกจากมหาวิทยาลัยมาเรื่อย ๆ ขนาดซูเปอร์คาร์ก็ยังมี

ก็นี่มันมหาวิทยาลัยโม่ตู่นี่นา

โหลวจ้านเหล่ยล้วงกระเป๋ากางเกงทั้งสองข้าง มองด้วยสายตาอิจฉาตาร้อน

"ต้องยอมรับจริง ๆ ว่ะ ว่าของบางอย่างถ้าตอนเกิดมาไม่มี ทั้งชาตินี้ก็ไม่มีวันมีแล้ว"

อย่างเช่นลัมโบร์กีนีคันละสามล้านกว่าหยวนที่เพิ่งแล่นผ่านไปเมื่อกี้ ชาตินี้พวกเขาก็อย่าได้หวังเลย

ต่อให้ถูกหวยรางวัลใหญ่ได้เงินห้าล้านหยวน หักภาษีแล้วเอาเงินที่เหลือมาซื้อคันนี้ พวกเขาก็ไม่มีปัญญาเลี้ยงดูมันอยู่ดี

เหยียนลี่กับเผยโฮ่วว่างพยักหน้าเห็นด้วยอย่างยิ่ง

"ปี๊น ๆ..."

จู่ ๆ เสียงแตรรถก็ดังขึ้นจากด้านข้าง