0162

⬢⬢⬢

ตอนที่ 162 หย่ากันเถอะ ผมเหนื่อยแล้ว

"ฉัน" เซี่ยเหอชี้ตัวเองพลางหัวเราะเบา ๆ

"จริงจังหน่อยสิ"

"ฉันจริงจังมากเลยนะ" เซี่ยเหอกล่าว

"พี่ใหญ่ ตอนฉันตื่นมา ผ้าปูที่นอนถูกคนเอาไป แปดส่วนสิบคงเพราะเปื้อนเลือดพรหมจารี เธอยังมีเลือดพรหมจารีอยู่ไหมล่ะ"

"เฮ้ย เจียงเฟิง นี่เธอดูถูกใครอยู่รึเปล่า"

"พี่ใหญ่ ก็เพราะฉันเห็นเธอสูงส่งไง ถึงได้คิดว่าอายุยี่สิบแปดแล้วครั้งแรกคงไม่มีทางยังอยู่" เจียงเฟิงกล่าว

"อ๋อ หมายความแบบนี้นี่เอง"

"พูดจริง ๆ เถอะ คนนั้นมันใครกันแน่" เจียงเฟิงถามอีก