0070

⬢⬢⬢

ตอนที่ 70 หลับตาลงหน่อย

แค่คิดก็ปวดหัวแล้ว

“เป็นอะไรไป? มองฉันไม่หยุดเลย” ผ่านไปครู่หนึ่ง โม่หลานก็เก็บอารมณ์ ปั้นสีหน้าให้เป็นปกติแล้วพูดขึ้น

เจียงเฟิงหัวเราะเบา ๆ “คำพูดของพี่สาวโม่หลานเหมือนครูเลย”

โม่หลานเบิกตาขาวใส่ “ฉันก็เป็นครูจริง ๆ นี่ เอาละ ไม่ต้องพูดไร้สาระแล้ว เข้าห้องเรียนไป”

เจียงเฟิงไม่พูดอะไรอีก แล้วก็เข้าห้องเรียนไป

นับตั้งแต่ถูกพักการเรียนเพราะฆ่าหวงฉี นี่เป็นครั้งแรกที่เจียงเฟิงกลับมาที่ห้องเรียนประจำของชั้นมัธยมปลายปีสามห้องหก

ที่นั่งแถวหลังสุดติดหน้าต่างของเขายังว่างอยู่ ไม่มีใครฉวยโอกาสตอนเขาไม่อยู่มายึด ‘ลาภิรมณ์ดี’ ของเขา

แต่โต๊ะว่างข้างหน้ากลับมีนักเรียนชายหน้าตาหล่อเหลาคนหนึ่งนั่งอยู่