ตอนที่ 105 พวกเราไม่ต้องหวาดผวา ไม่ต้องร่อนเร่อีกแล้ว

ตอนที่ 105 พวกเราไม่ต้องหวาดผวา ไม่ต้องร่อนเร่อีกแล้ว

เรื่องคิดค้นเมนูใหม่จากวัตถุดิบท้องถิ่น แน่นอนว่าต้องทำอยู่แล้ว

แต่นั่นไม่ได้แปลว่าพวกจ้าวเย่าต้องมานั่งกินอาหารทดลองพวกนั้นตั้งแต่ตอนนี้ มันต้องค่อยเป็นค่อยไปในระยะยาว

หลังจากปฏิเสธคำขอช่วยงานจากสองสาวซัคคิวบัส จ้าวเย่าก็เริ่มงานของเช้าวันนี้

ก๋วยเตี๋ยวข้ามสะพานก็เหมือนพวกบะหมี่เสี่ยวเมี่ยน หลัวซือเฝิ่น หรือขนมปังเนื้อลา คือเป็นอาหารที่มีเอกลักษณ์เฉพาะถิ่นสูงมาก

มีคนเคยบอกว่า อาหารพื้นเมืองแบบนี้ ถ้าหลุดออกนอกพื้นที่ไปแล้ว ก็ไม่มีใครทำให้อร่อยได้หรอก

คำพูดนี้อาจจะฟังดูเหมารวมเกินไป แต่จริงๆ แล้วก็มีเหตุผลอยู่บ้าง

เพราะทั้งข้าว แป้ง ผัก เครื่องปรุง ไปจนถึงน้ำของแต่ละพื้นที่ ล้วนไม่เหมือนกัน