บทที่ 370 คืนนี้เย็นชา คืนนี้บ้าคลั่ง

บทที่ 370 คืนนี้เย็นชา คืนนี้บ้าคลั่ง

หลังเที่ยงคืน ในห้องส่วนตัวของผม ผมนอนอยู่บนเตียง ในใจรู้สึกว้าวุ่นสับสนเป็นอย่างยิ่ง

มือขวาที่ถูกพันผ้าไว้ไม่ได้เจ็บมากนัก แต่หลังจากแผลหายแล้ว ก็อาจจะทิ้งรอยแผลเป็นจางๆ เอาไว้

ความจริงแล้วตอนที่อยู่ทีมกีฬามณฑลหัวเป่ย บริเวณใกล้ใบหูซ้ายของผมก็เคยได้รับบาดเจ็บ ตอนนั้นเป็นแผลเปิดกว้างประมาณหนึ่งเซนติเมตร แต่ผมไม่ได้เป็นคนที่มีผิวเกิดแผลเป็นง่าย พอแผลหายจึงแทบมองไม่เห็นรอยแผลเป็นเลย

ก่อนหน้านี้ในห้องเช่าร่วม ผมเคยพูดถึงเรื่องที่แก้มซ้ายตัวเองโดนตีจนบาดเจ็บให้พี่ฉานฟัง

ตอนนั้นพี่ฉานบอกว่า "หน้าบาดเจ็บแต่ไม่ทิ้งรอยแผลเป็น ไม่กระทบกับความหล่อเหลาของนาย นายช่างโชคดีจริงๆ"

ตอนนั้นเสียงอันอ่อนหวานของพี่ฉานทำให้ผมใจเต้นแรง ผมจึงยืนอยู่ข้างหลังแล้วหยิกเธอไปทีหนึ่ง ไม่รู้ว่าเจ็บหรือตกใจ ตอนนั้นเธอถึงกับกระโดดตัวลอยขึ้นมา