บทที่ 357 ความฝันหนึ่งพังทลาย อีกความฝันหนึ่งออกเดินทาง

บทที่ 357 ความฝันหนึ่งพังทลาย อีกความฝันหนึ่งออกเดินทาง

"เธอบอกเองว่า ตอนนี้พวกเราคือคนแปลกหน้าที่คุ้นเคยที่สุด" ผมมองเยี่ยเยว่ฉานโดยไม่รู้ว่าตัวเองกำลังรู้สึกอย่างไร

"เมื่อวานเป็นคนแปลกหน้าที่คุ้นเคยที่สุด วันนี้ก็เป็นคู่รักที่คุ้นเคยที่สุดได้นี่ ผู้หญิงที่ชื่อเยี่ยเยว่ฉานคนนี้ อยากนอนกับนาย"

"ไสหัวไป"

ผมเกือบจะหลุดขำให้กับสาวสูงศักดิ์แห่งเมืองหลวงคนนี้

แม้แต่เยี่ยเยว่ฉานผู้สูงส่งสง่างามยังพูดจาแบบนี้ออกมาได้ บนโลกนี้ยังมีเรื่องอะไรที่เป็นไปไม่ได้อีก?

"ฉันสารภาพรักแล้ว นายกลับดูถูกฉันเนี่ยนะ?"

เยี่ยเยว่ฉานจ้องผมตาเขม็ง น้ำตาไหลพรากพลางกรีดร้องออกมา

ผมไม่ได้พูดอะไร ล้มตัวลงนอนบนเตียงไม่อยากมองเธอ หรือพูดอีกอย่างคือ ไม่กล้ามองเธอ