บทที่ 344 ค่ำคืนนี้ช่างบีบคั้น

บทที่ 344 ค่ำคืนนี้ช่างบีบคั้น

ผมกลับมาถึงชุมชนจิ่นซิ่ว

ห้องชุดสามห้องนอนนี้ไม่ได้เป็นห้องเช่าร่วมอีกต่อไปแล้ว แต่มันกลายเป็นบ้านของผมเอง

พอยืนอยู่ในห้องนั่งเล่น ความรู้สึกโดดเดี่ยวก็ถาโถมเข้ามา เมื่อก่อนที่นี่เคยครึกครื้นมาก มักจะบ่นอยู่เสมอว่าห้องไม่ค่อยเก็บเสียง แต่ตอนนี้แม้แต่เสียงอะไรนิดหน่อยผมก็ไม่ได้ยินเลย

พอทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟา ผมก็จุดบุหรี่ขึ้นมามวนหนึ่งแล้วพึมพำคนเดียว "ผมโทรหาแม่สาวแซ่บ เธอยังมีท่าทีแบบนั้น ถ้าผมโทรหาที่บ้าน พ่อกับแม่จะมีท่าทีแบบไหนกันนะ?"

แต่ว่า เรื่องใหญ่ขนาดนี้ ผมควรจะให้ทางบ้านรู้ไว้ เพื่อให้พ่อแม่ได้เตรียมรับมือไว้ล่วงหน้า

ผมกดโทรศัพท์มือถือหาพ่อ สายติดแล้ว และเสียงแรกที่ได้ยินคือเสียงของแม่

"นี่มันตีหนึ่งกว่าแล้วนะเสี่ยวเฟิง โทรมามีเรื่องอะไรเหรอ?"