กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์บรรลุเซียน
บทที่ 338 ท่าทีของเยี่ยเยว่ฉาน ท่าทีของเหมียวเสี่ยวยวี่
ตอนที่ผมกลับมาถึงบ้านเช่ารวม ก็เป็นเวลาบ่ายสามโมงกว่าแล้ว
เมื่อเห็นผม ซูรื่อน่าก็กระโดดโลดเต้นเดินเข้ามาหา พลางตะโกนด้วยความตื่นเต้นว่า "ถังเฟิง ในที่สุดนายก็กลับมาเสียที วันที่นายไม่อยู่ ฉันคิดถึงนายทุกคืนเลยนะ"
"ผู้เช่าสาวคิดถึงเจ้าของบ้านหนุ่มทุกคืน มันไม่ใช่นิสัยที่ดีหรอกนะ แต่มันเป็นพฤติกรรมของคนที่อยากจะย้ายบ้านต่างหาก"
ผมเดินกลับเข้าไปในห้องของตัวเอง ซูรื่อน่าก็เดินตามเข้ามา
ผมนั่งลงบนเก้าอี้อย่างเหนื่อยล้า รู้สึกเหมือนออกซิเจนไม่ค่อยพอหายใจ ได้แต่อ้าปากสูดลมหายใจเข้าแล้วผ่อนลมหายใจยาวออกมาหนึ่งเฮือก
"ถังเฟิง นายป่วยหรือเปล่าเนี่ย สีหน้านายดูซีดเซียวมากเลยนะ"
ซูรื่อน่ายื่นมือมาแตะหน้าผากผม "ตัวก็ไม่ร้อนนี่ นายไม่สบายตรงไหน บอกมาซิ"
"เลือดลมไหลเวียนไม่สะดวก ใจหวิวหายใจไม่อิ่ม ตัวไม่มีแรงเลยสักนิด..." ผมบอกอาการของตัวเองออกไปทั้งหมด
"หนักขนาดนั้นเลยเหรอ งั้นก็ไปตรวจที่โรงพยาบาลหน่อยสิ ถ้าไม่มีความผิดปกติทางกายภาพ ก็เป็นไปได้สูงว่าจะเป็นโรควิตกกังวล ทางการแพทย์เรียกว่าระบบประสาทอัตโนมัติแปรปรวน"