บทที่ 305 ค่ำคืนอันมึนเมา ผู้คนอันลุ่มหลง

บทที่ 305 ค่ำคืนอันมึนเมา ผู้คนอันลุ่มหลง

สองทุ่มกว่าแล้ว ในห้องเช่ารวมยังคงมีผมอยู่คนเดียว

ผมกินไส้กรอกเบคอนไปชิ้นเดียว แต่กลับดื่มอู่เหลียงเย่ไปทั้งขวด ผมแทบจะเมามาย ทั้งตัวมึนงงพิงอยู่บนเก้าอี้ เรื่องราวในอดีตผุดขึ้นมาในหัวเป็นฉากๆ

ผมพบว่า หลายปีมานี้ ตัวเองเป็นคนที่ทำอะไรวู่วามมุทะลุมาโดยตลอด

ประตูเปิดออก ซูรื่อน่าเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเปี่ยมเสน่ห์ "อยู่คนเดียวก็ดื่มจนเมาแอ๋ขนาดนี้ได้ด้วยเหรอ มิน่าล่ะ เคาะประตูก็ไม่สนใจ นึกว่าแอบทำเรื่องชั่วร้ายอยู่คนเดียวซะอีก"

ซูรื่อน่าเดินเข้ามาพยุงผมให้นอนลงบนเตียง "ถึงอารมณ์ไม่ดีก็อย่าทรมานตัวเองสิ ในใจฉันน่ะ นายคือยอดคนระดับท็อปที่ไม่เคยเกรงกลัวสิ่งใดและไม่แยแสเรื่องอะไรทั้งนั้น อย่าทำลายภาพลักษณ์ที่ฉันมีต่อนายได้ไหม"

"สาวทุ่งหญ้า จะบอก...ความลับอย่างหนึ่งให้..."

"ว่ามาสิ"

"จริงๆ แล้วผมไม่เคยเป็นยอดคนเลย ผมมันคนอ่อนแอ"