บทที่ 273 ฮวาเสี่ยงหรงกับค้อนน้อย

บทที่ 273 ฮวาเสี่ยงหรงกับค้อนน้อย

พอก้าวออกจากร้านอาหาร ผมกับเยี่ยเยว่ฉานก็พากันเดินไปยังป่าละเมาะแห่งนั้น

ผมเอนหลังพิงต้นไม้ต้นหนึ่งแล้วอ้าแขนออก ทว่าเยี่ยเยว่ฉานกลับไม่ได้โผเข้าสู่อ้อมกอดของผม

"แม่คุณไม่ได้มองอยู่สักหน่อย จะกลัวอะไรล่ะครับ อีกอย่าง ถ้าแม่คุณเห็นคุณโผเข้ากอดผม ท่านเองก็คงจะดีใจด้วยซ้ำ"

"ฉันยังแทบไม่รู้เลยว่าในใจแม่คิดอะไรอยู่ แล้วนายจะมารู้ได้ยังไง ถังเฟิง ต่อจากนี้พวกเราคบหากันแบบเพื่อนธรรมดาก็พอ แบบนี้ถึงจะดีต่อเรา..."

เยี่ยเยว่ฉานยังพูดไม่ทันจบ ผมก็ดึงตัวเธอเข้ามากอดไว้ในอ้อมอก

"แค่กอดฉันเงียบ ๆ แบบนี้ก็พอนะ อย่าให้มันเกินไปนัก บอกนายอยู่นะ อ๊ะ... ปล่อยสิ..."

เยี่ยเยว่ฉานผลักผมออกแล้วมองค้อนด้วยความเคือง "ไอ้คนนิสัยเสีย เตือนแล้วแท้ ๆ นายยังจะ..."

"พี่ฉาน งั้นผมกลับก่อนนะครับ ถ้าคืนนี้ฮวาเสี่ยงหรงนัดผม ผมจะโทรหาพี่นะ"