บทที่ 250 ผมทำพี่ฉานร้องไห้ มีคนมากร่างถึงบ้านผม

บทที่ 250 ผมทำพี่ฉานร้องไห้ มีคนมากร่างถึงบ้านผม

วันตรุษจีน วันชิวอิก

แต่เช้าตรู่ ที่บ้านผมก็มีคนมาอวยพรปีใหม่และถือโอกาสเล่นไพ่นกกระจอกไปด้วย

คนพวกนี้ล้วนเป็นเพื่อนของพ่อแม่ผม ของขวัญที่หิ้วติดไม้ติดมือมาก็ราคาหลักหลายพันไปจนถึงหลักหมื่นหยวนขึ้นไปทั้งนั้น

พวกเขาล้วนเป็นผู้ใหญ่ ผมคุยกับพวกเขาอยู่ครู่หนึ่งแล้วรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย จึงเดินออกจากบ้านมาคนเดียว

ผมจงใจเดินลัดเลาะไปตามทางสายเปลี่ยวในตัวอำเภอ พลางยกมือถือขึ้นมาถ่ายรูปเป็นระยะ พอเดินไปถึงลานจัตุรัสประจำอำเภอและแถวทะเลสาบชิงกู่ ก็ถ่ายรูปต่อไปเรื่อยๆ

เมื่อเดินเข้าไปในศาลาพักผ่อน ผมก็ยืนหันหน้าออกสู่ผืนน้ำ แล้วเซลฟี่ตัวเองในมุมที่ดูงดงามชวนฝันแต่แฝงความหม่นหมองผ่านโลกมาอย่างโชกโชนอีกรูปหนึ่ง

จากนั้น ผมก็โพสต์ลงไทม์ไลน์โมเมนต์วีแชท

รูปภาพเก้าช่อง พร้อมแคปชันที่ทั้งเศร้าสร้อยและโดดเดี่ยวสุดซึ้ง

พี่ฉานบล็อกผมไปตั้งนานแล้ว แต่โมเมนต์วีแชทที่อัปเดตในวันตรุษจีนนี้ แท้จริงแล้วผมตั้งใจให้พี่ฉานดู