บทที่ 235 ผมกับเยี่ยเยว่ฉานจะตัดขาดกันไหม

บทที่ 235 ผมกับเยี่ยเยว่ฉานจะตัดขาดกันไหม

อารมณ์ของผมแย่มาก กินข้าวไปได้ไม่กี่คำก็เดินออกจากร้านอาหาร ขึ้นไปยืนชมวิวบนสะพานลอยคนข้ามที่คุ้นเคย แต่ผมก็ไม่ได้พบแรงบันดาลใจที่ตัวเองต้องการเลย

ตอนที่ผมกลับมาถึงห้องเช่ารวม ซูรื่อน่ากำลังต้มบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปอยู่บนโต๊ะน้ำชาในห้องนั่งเล่น ปากฮัมเพลง ขาเรียวยาวสั่นดุ๊กดิ๊กไปมา อบอวลไปด้วยกลิ่นอายแห่งทุ่งหญ้าอันกว้างใหญ่

ผมมองเธอด้วยแววตาเศร้าสร้อยแวบหนึ่ง แล้วจึงเดินมุ่งหน้าไปยังห้องของตัวเอง

ผมรู้สึกได้ว่าซูรื่อน่ากำลังจ้องมองผมอยู่

ผมกลับเข้ามาในห้อง แค่นั่งบนเก้าอี้ยังรู้สึกเหนื่อยล้า จึงล้มตัวลงนอนบนเตียง

ประตูเปิดออก ซูรื่อน่าเดินเข้ามา ในมือถือชามบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปพลางกินพลางพูดว่า "นายอย่าซึมไปเลยน่า ตั้งแต่เดือนหน้าเป็นต้นไป ฉันจ่ายค่าเช่าให้นายก็สิ้นเรื่อง ส่วนของก่อนหน้านี้ก็จะทบให้หมดเลย"