บทที่ 225 วันที่หิมะโปรยปราย ทั้งโรแมนติกทั้งอันตราย

บทที่ 225 วันที่หิมะโปรยปราย ทั้งโรแมนติกทั้งอันตราย

วันนี้เยี่ยเยว่ฉานไม่อยากขับรถเอง แต่อยากนั่งรถผมไปบ้านของหลิวเหม่ยเฉิน

บ่ายสองกว่าๆ รถแลนด์โรเวอร์ของผมก็มาจอดเทียบอยู่หน้าประตูใหญ่หมู่บ้านลี่จิ่งฮวาเยวี่ยน เยี่ยเยว่ฉานเปิดประตูรถขึ้นมานั่งที่เบาะข้างคนขับ พลางส่งเสียงเจื้อยแจ้วอย่างอารมณ์ดีว่า "ออกเดินทางได้!"

ผมได้กลิ่นหอมกรุ่นจากตัวเยี่ยเยว่ฉาน แม้แต่ท่าจับพวงมาลัยก็ยังดูเท่กว่าปกติ หวังว่าดวงตาหงส์คู่นั้นของพี่ฉานจะมองเห็นเสน่ห์อันไม่เหมือนใครของผมบ้าง

ทว่าเยี่ยเยว่ฉานกลับเอาแต่มองทิวทัศน์ข้างนอกพลางเอ่ยขึ้นว่า "คลับหมายเลข 7 ที่หยุนเอ้อร์หลางไป ผู้จัดการทั่วไปเป็นผู้หญิงที่มีฉายาว่างูเขียวหางไหม้ แต่นายรู้ไหมว่าใครคือเจ้าของตัวจริงของคลับหมายเลข 7"

เยี่ยเยว่ฉานถึงได้หันกลับมามองผมแวบหนึ่ง ผมยิ้มพลางส่ายหน้า