บทที่ 217 เพราะเผ็ดร้อนเกินไป เรื่องเลยวุ่นวายไปหมด

บทที่ 217 เพราะเผ็ดร้อนเกินไป เรื่องเลยวุ่นวายไปหมด

หลังจากผมกับซูรื่อน่ากินกับข้าวฝีมือติงลี่เสร็จ ต่างคนก็ต่างแยกย้ายกลับเข้าห้องของตัวเอง

ติงลี่ยังคงอยู่ในห้องนั่งเล่น ร้องเพลงเหงาๆ อยู่คนเดียว

ผมแทบจะเดาได้เลยว่า ภายในสิบนาที ติงลี่จะต้องเข้ามาในห้องผมแน่

และก็จริงดั่งคาด ผ่านไปหกนาที ติงลี่ก็เดินเข้ามา

"กับข้าวสองอย่างที่ทำคืนนี้ฝีมือธรรมดาๆ พอกินได้ใช่ไหม?"

"อร่อยมากเลยล่ะ มีเธออยู่ร่วมห้องเช่าด้วย ผมนี่ลาภปากจริงๆ"

ผมส่งยิ้มให้ติงลี่ ก่อนจะเบนสายตากลับมามองหน้าจอคอมพิวเตอร์

ผมกำลังดูเอกสารเพื่อหาแรงบันดาลใจ

ติงลี่นั่งลงข้างๆ ผม พลางวางมือลงบนขาของผม แต่สีหน้าของเธอกลับดูเป็นธรรมชาติมาก