กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์บรรลุเซียน
บทที่ 207 ความเศร้าของผม ความหงุดหงิดใจของผม
ตลอดทาง เมื่อมองดูความเจริญรุ่งเรืองของเมืองหลวง มีหลายเรื่องเหลือเกินที่ผมคิดไม่ตก
พอผมกลับมาถึงชุมชนจิ่นซิ่ว กำลังจะเปิดประตูห้องเช่ารวม เซี่ยเสวี่ยก็เดินออกมาจากห้องตรงข้าม
"พี่เฟิง ถึงฉันจะอยู่ห้องตรงข้าม แต่วันๆ จะเจอพี่ทีก็ไม่ง่ายเลยนะ เข้ามานั่งเล่นในห้องสิ แฟนฉันไม่อยู่บ้าน"
"นี่มันหน้าหนาวแล้วนะ ใส่ชุดนอนตัวเดียววิ่งออกมาแบบนี้ เดี๋ยวก็หนาวแย่หรอก ไว้รอหม่าเหวินปินอยู่บ้านเมื่อไหร่ค่อยเรียกผม แล้วผมจะแวะไปนั่งเล่นสักแป๊บ"
ผมเปิดประตูแล้วเดินเข้าไปในห้องเช่า
จากนั้น ผมก็ได้ยินเสียงเซี่ยเสวี่ยพูดขึ้นตรงโถงทางเดินว่า "ทำมาเป็นเก๊กสุภาพเรียบร้อย เรื่องไหนบ้างที่พวกเราสองคนยังไม่เคยทำกัน?"
ใจจริงผมอยากจะเปิดประตูออกไปสั่งสอนเซี่ยเสวี่ยสักยก ให้เลิกทำตัวแรดร่านแบบนี้เสียที แต่สุดท้ายผมก็ยังข่มใจเอาไว้ได้