บทที่ 185 ทรมานกันและกันอยู่อย่างนี้

บทที่ 185 ทรมานกันและกันอยู่อย่างนี้

หลังเที่ยงคืน ผมยังคงนั่งปั่นต้นฉบับอยู่ และได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวจากห้องของติงลี่ตลอดเวลา

ยัยเด็กคนนี้เหมือนกำลังกระโดดโลดเต้นอยู่บนเตียง ผมนึกอยากจะเดินไปดูให้รู้เรื่อง ดึกดื่นป่านนี้แล้วเป็นอะไรกันแน่?

แต่ผมก็หักห้ามใจไว้ เพราะสงสัยว่านี่อาจเป็นมุกอ่อยใหม่ของติงลี่ ถ้าผมเผลอเข้าไปในห้องเธอละก็ อย่าหวังเลยว่าจะได้ออกมาภายในหนึ่งชั่วโมง

แต่ความหนักหน่วงในการออกกำลังกายคนเดียวของติงลี่ชักจะรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ดูเหมือนเธอจะกระโดดจากเตียงลงพื้น แล้วก็กระโดดจากพื้นขึ้นเตียงงั้นเหรอ?

ในที่สุดผมก็ทนไม่ไหว เดินออกไปผลักประตูห้องของติงลี่ แต่กลับเห็นเธอนอนอยู่บนเตียง แถมยังห่มผ้าเรียบร้อยดี