บทที่ 177 ไม่ทันไรไอ้หมอนี่ก็ตกมาอยู่ในกำมือฉัน

บทที่ 177 ไม่ทันไรไอ้หมอนี่ก็ตกมาอยู่ในกำมือฉัน

"จำใส่หัวไว้ให้ดี นับจากนี้ไปบ้านหลังนี้เป็นของฉัน ติงลี่เช่าห้องที่นี่ได้ แต่นายห้ามมาเหยียบที่นี่ รีบไสหัวไปซะ!"

ฉันออกปากไล่แขก

ลวี่เซวียนมองกับข้าวชั้นดีหลายจานกับข้าวสวยที่ยังกินค้างอยู่อีกครึ่งถ้วย สีหน้ายิ่งทวีความบึ้งตึงเย็นชา

"ถังเฟิง แกอย่ามาทำเป็นเก่ง ได้ข่าวว่าแกพอมีวิชาการต่อสู้อยู่บ้าง ทางบ้านรวยมากงั้นเหรอ แต่ฉันไม่กลัวแกหรอก เพื่อนฉันในเมืองหลวงมีตั้งเยอะแยะ แม้แต่เหลยหย่งแห่งฟิตเนสฟางเฉ่าตี้ก็เป็นเพื่อนฉัน ขอลองถามแกหน่อยเถอะ แกกล้ามีเรื่องกับคุณชายเหลยไหม"

"มีเรื่องหนึ่งที่นายยังไม่รู้ ไม่นานก่อนหน้านี้ฉันเพิ่งชกฟันเหลยหย่งร่วงไป แถมเวลาเจอหน้าฉัน เขายังชอบเรียกฉันว่าพ่อด้วยนะ"

"แกแม่งพูดจาหมาๆ อ๊าก..."

ลวี่เซวียนด่าฉัน แล้วเขาก็ร้องลั่นด้วยความเจ็บปวดพลางล้มคะมำลงไปกับพื้น เพราะฉันซัดเขาจนร่วงในหมัดเดียว