บทที่ 156 ติงลี่เปิดใจกับผม

บทที่ 156 ติงลี่เปิดใจกับผม

"ถ้าเป็นห้องของฉันปล่อยเช่า ฉันต้องปล่อยให้คนทำมาหากินสุจริตเช่าแน่นอนค่ะ" ติงลี่พูด

"แบบไหนถึงจะเรียกว่าคนสุจริตล่ะครับ" ผมรู้สึกไม่ค่อยพอใจนิดหน่อย แต่ก็ไม่อาจเย็นชาใส่จนเกินไป เพราะยังไงเด็กสาวคนนี้ก็เพิ่งจะย้ายเข้ามา

"เรื่องชีวิตส่วนตัวจะไม่พูดถึงแล้วกันนะคะ แต่อย่างน้อยอาชีพการงานก็ต้องสุจริตไม่ใช่เหรอคะ พวกที่ทำงานสถานบันเทิงกลางคืนหรือทำงานอย่างว่า มักจะชักพาพวกคนไม่น่าไว้ใจเข้ามา ทำให้เกิดความเสี่ยงต่อความปลอดภัย"

"ที่คุณพูดมาก็ไม่ใช่ว่าไม่มีเหตุผล แต่เซี่ยเสวี่ยไม่สร้างความเสี่ยงต่อความปลอดภัยหรอกครับ อีกอย่าง ถ้าผู้เช่าที่นี่ของผมเจอปัญหาอะไรเข้า ผมก็จะช่วยเอง"

อาจเป็นเพราะรอยยิ้มของผมดูหล่อเหลาเกินไป สีหน้าของติงลี่ก็เลยดูเพ้อๆ หลงใหลขึ้นมานิดหน่อย