บทที่ 148 ผมซัดยอดฝีมือมวยไทยจนขี้แตก

บทที่ 148 ผมซัดยอดฝีมือมวยไทยจนขี้แตก

เปลี่ยนจากสั่งสอนกลายเป็นการประลองฝีมือไปแล้วงั้นเหรอ?

คำพูดแบบนี้น่าจะเป็นสิ่งที่คุณชายเสิ่นสั่งโปข่ามา

ถ้าผมถูกซัดจนปางตาย นั่นก็คงกลายเป็นว่าเพราะสู้ไม่ได้ในการประลองงั้นสิ?

"คุณชายเสิ่นก็ไม่ได้ไร้สมองไปซะทีเดียว ไอ้สวะที่โดนฉันขู่จนจับไข้หัวโกร๋นเอ๊ย!"

ผมกัดฟันเยาะเย้ยคุณชายเสิ่น จากนั้นก็ค่อยๆ ก้าวเข้าไปหาโปข่า "แกมาคนเดียวเหรอ? ถ้าฉันอัดแกจนพิการ ใครจะพาแกกลับไปล่ะ?"

"ถังเฟิง แกโอหังเกินไปแล้ว ต่อให้มีแกสองคนก็ไม่ใช่คู่มือของฉันหรอก!"

โปข่าในชุดสูทลำลอง สเต็ปเท้าดูพลิ้วไหวไม่เบา ยกขาฟาดเตะเล็งมาที่ศีรษะของผมทันที

ทั้งมุม ทั้งความเร็ว ทั้งพลัง ทำเอาผมตกใจขึ้นมาในพริบตา