บทที่ 132 ร้อนแรงเหลือเกิน กำกวมเหลือเกิน แปลกพิลึกเหลือเกิน

บทที่ 132 ร้อนแรงเหลือเกิน กำกวมเหลือเกิน แปลกพิลึกเหลือเกิน

เมื่อเดินเข้าไปในภัตตาคารใหญ่เต๋อลง โถงชั้นหนึ่งกว้างขวาง บรรยากาศในการรับประทานอาหารดูหรูหรา และแทบจะไม่มีโต๊ะว่างเลย

ลูกค้าที่เนืองแน่นจอแจ ล้วนเป็นคนที่เดินทางมาส่งเงินให้เจี่ยเฉวียนทั้งนั้น

พนักงานเสิร์ฟที่สวมเครื่องแบบย้อนยุค ล้วนทำงานรับใช้เจี่ยเฉวียน

พวกเราก้าวขึ้นบันไดไปยังชั้นสอง เจี่ยเฉวียนเอ่ยอย่างทอดถอนใจ “พี่เฟิง คุณต้องยอมรับนะว่า ถ้าคนเราเอาแต่ทำตัวอยู่ในกรอบในเกณฑ์เกินไป ก็คงไม่มีกิจการใหญ่โตขนาดนี้หรอก ผมไม่เคยโอ้อวดตัวเอง แต่ก็พูดได้เลยว่า หลายปีมานี้ แซ่เจี่ยอย่างผมวางตัวและทำงานโดยไม่เคยละอายแก่ใจเลยสักนิด”

“ดูออกครับ เถ้าแก่เจี่ยเป็นคนดีจริงๆ นั่นแหละ เพียงแต่ลูกชายคุณดื้อรั้นเกเรไปหน่อย ถ้าไม่เข้มงวดกวดขันให้ดี ชื่อเสียงที่สร้างมาทั้งชีวิตของคุณคงได้พังเพราะมือเขาเข้าสักวัน”

ผมพูดแบบนั้น แต่ในใจกลับรู้สึกสะอิดสะเอียนยิ่งนัก