กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์บรรลุเซียน
บทที่ 113 สั่งสอนเซี่ยเสวี่ย แกล้งเยี่ยเยว่ฉานจนร้องไห้
ผมกลับมาถึงห้องเช่ารวม
เซี่ยเสวี่ยอยู่ในห้องนั่งเล่น พอเห็นผม เธอก็กรีดร้องขึ้นมา
"พี่เฟิง ในที่สุดพี่ก็กลับมาแล้ว! เจียงนีล่ะ แม่เธอตายแล้วเหรอ?"
"เซี่ยเสวี่ย ปากเธอนี่มันวอนหาเรื่องจริง ๆ พูดจาเพ้อเจ้ออะไร? จะให้ฉันตบ หรือเธอจะตบเอง?"
ผมโกรธมากจริง ๆ เมื่อกี้ผมยังแอบอวยพรให้เจียงชุนเสวี่ยอยู่ในใจ พอเปิดประตูเข้ามา เซี่ยเสวี่ยก็ดันพูดแบบนี้ขึ้นมา
"ขอโทษค่ะ ฉันไม่ควรพูดจาส่งเดชเลย ขอโทษจริง ๆ..."
เซี่ยเสวี่ยเอาแต่ตบหน้าตัวเอง แต่ก็ไม่กล้าลงแรงเท่าไหร่
ผมไม่มีอารมณ์จะไปถือสาหาความอะไรกับเซี่ยเสวี่ย จึงลากกระเป๋าเดินทางกลับเข้าห้องตัวเอง