บทที่ 104 ค่ำคืนอันเดือดพล่าน ปฏิกิริยาของพี่ฉานและเฉินหลัน

บทที่ 104 ค่ำคืนอันเดือดพล่าน ปฏิกิริยาของพี่ฉานและเฉินหลัน

กลับถึงบ้านก็เป็นเวลาตีสามแล้ว

แขนขวาของผมถูกมีดสั้นบาดเป็นแผลยาวราวๆ ห้าเซนติเมตร ไม่ลึกมาก แต่พอโดนเหงื่อชะโลมก็รู้สึกแสบแปลบขึ้นมา

ผมไม่ใช่คนที่มีแผลเป็นง่าย บาดแผลแบบนี้พอหายดีแล้ว ปกติก็แทบจะไม่ทิ้งรอยแผลเป็นไว้

ดูเหมือนผมจะบ้าระห่ำมาก แต่จริงๆ แล้วผมก็รักตัวเองมากเช่นกัน ตอนที่กำลังซัดคนกลุ่มใหญ่อยู่นั้น ผมก็กลัวตัวเองจะโดนยำอยู่เหมือนกัน

พอมองรอยแผลกับคราบเลือดที่เริ่มแห้งกรังบนแขนขวา ผมก็มองตัวเองเป็นผู้บาดเจ็บ ในใจพลันรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจน่าสงสารขึ้นมา

ผมไม่กล้าอาบน้ำเพราะกลัวแผลติดเชื้อ จึงถอดเสื้อผ้าออก ใช้สำลีชุบแอลกอฮอล์เช็ดฆ่าเชื้อที่บาดแผล แล้วล้มตัวลงนอนบนเตียงอย่างว่าง่าย

ถึงเวลาต้องพักผ่อนแล้ว ทว่าจิตใจของผมกลับยังพลุ่งพล่านไม่สงบ