บทที่ 102 ผมยอดเยี่ยมขนาดนี้ และซาบซึ้งใจขนาดนี้

บทที่ 102 ผมยอดเยี่ยมขนาดนี้ และซาบซึ้งใจขนาดนี้

ผมเดินอยู่บนถนนยามเช้า สูดอากาศที่ค่อนข้างจะสดชื่นพลางมองดูผู้คนที่กำลังวุ่นวาย

มองไปรอบตัว คนทั้งถนนไม่มีใครรวยเท่าผม ความรู้สึกแบบนี้มันช่างดีจริง ๆ

ผมเตือนสติตัวเองในใจว่าอย่าคอยแต่หาเรื่องก่อความวุ่นวาย แต่ควรศึกษาให้ลึกซึ้งยิ่งขึ้นว่าจะใช้เงินอย่างไรดี

จังหวะชีวิตของผมควรจะเป็น รักการใช้ชีวิต และช่วยกระตุ้นการบริโภคภายในประเทศ

หลังจากกินเต้าฮวย ปาท่องโก๋ และไข่ต้มใบชาที่ร้านอาหารเล็ก ๆ เสร็จ ผมก็ซื้ออาหารเช้าเผื่อเจียงนีด้วย

พอกลับมาถึงห้องเช่า เจียงนีที่นอนหลับอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่นก็ยังไม่ตื่น แถมท่านอนดูเหมือนจะยิ่งไม่งามตาเข้าไปใหญ่

"ยัยนี่กำลังทำอะไรอยู่เนี่ย"

ผมตั้งคำถามในใจ วางอาหารเช้าไว้บนโต๊ะน้ำชา แล้วเดินกลับเข้าห้องตัวเอง

รู้สึกง่วงนิดหน่อย เลยกะว่าจะนอนสักงีบ