บทที่ 85 ผมทั้งโรแมนติก ทั้งดุดัน

บทที่ 85 ผมทั้งโรแมนติก ทั้งดุดัน

พอมาถึงห้องของผม เจียงนีไม่ได้ตามเข้ามาด้วย

แต่ไม่ว่าเจียงนีจะอยู่ในห้องนั่งเล่นหรือกลับไปที่ห้องของตัวเอง ก็ได้ยินเสียงจากห้องของผมได้ง่ายๆ อยู่ดี

"ไอ้สารเลวเอ๊ย!"

อาจเป็นเพราะมีเฉินหลันคอยหนุนหลัง เฉียนหมิ่นถึงได้ใจกล้าไม่เบา พุ่งเข้ามาทุบตีฉุดกระชากผมทันที

ผมสะบัดมือเหวี่ยงเธอลงไปกองกับพื้น ได้ยินเสียงดังตุ้บ แล้วเฉียนหมิ่นก็นอนนิ่งไม่ขยับ

เฉินหลันตกใจจนหน้าซีดเผือด เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงขุ่นเคือง "ถังเฟิง นาย... เธอ..."

"น้าเฉิน ไม่ต้องห่วง เธอแค่ล้มจนสลบไป แต่ถ้าผมหยิบที่เขี่ยบุหรี่มาฟาดขมับเธออีกสักที เธอคงได้ไปเฝ้ายมบาลแน่"

"ถังเฟิง นายอย่าใจร้อนเลย ช่างเถอะ ค่ารักษาของโจวหยาง ฉันจ่ายเอง ถือซะว่าวันนั้นนายไม่ได้ทำผิด แต่เป็นเยว่ฉานที่ทำผิด นายพอใจหรือยัง?"

"ไม่พอใจ"