บทที่ 67 เพื่อนของผม ความสุขสำราญของผม

บทที่ 67 เพื่อนของผม ความสุขสำราญของผม

การวิดีโอคอลระหว่างผมกับเหมียวเสี่ยวยวี่สิ้นสุดลงแล้ว

เมื่อผมหันไปมองพ่อกับแม่ ก็พบว่าสีหน้าของพวกท่านดูเคร่งขรึมมาก

แม่พูดขึ้นว่า "คิดไม่ถึงจริงๆ ว่าเด็กสาวจากตำบลเค่าซาน มณฑลซีหนาน คนนี้ หน้าตารูปร่างจะไม่ด้อยไปกว่าเยี่ยเยว่ฉานเลย แกกับเหมียวเสี่ยวยวี่ก็นับว่ามีวาสนาต่อกันนะ เมื่อเจ็ดปีก่อนตอนที่แกบาดเจ็บในทีมนักกีฬา เหมียวเสี่ยวยวี่ก็คอยคุย QQ เป็นเพื่อนแกมาตลอด เจ็ดปีให้หลัง แกกับเหมียวเสี่ยวยวี่ก็ได้มาเจอกันที่เมืองหลวงอีก แต่กลับเป็นในสถานการณ์แบบนั้น"

จู่ๆ พ่อก็โมโหขึ้นมา ยกมือตบหัวผมดังเพียะ แล้วดุเสียงเข้มว่า "แต่ไอ้ลูกคนนี้นี่มันยังไงกัน เด็กดีขนาดนี้ แกให้เงินไปแค่สามล้านเนี่ยนะ?"

ในใจผมดีใจจนแทบเนื้อเต้น แต่กลับแกล้งทำหน้าน้อยอกน้อยใจ "แต่พ่อนึกดูสิครับ ตอนนั้นที่บ้านก็ให้เงินผมไปแค่สามล้าน ผมอยากจะให้มากกว่านั้นก็ไม่มีแล้วนี่ครับ"