บทที่ 57 ผมมันคนไม่ยอมใคร หมาเลียโดนซ้อม

บทที่ 57 ผมมันคนไม่ยอมใคร หมาเลียโดนซ้อม

พวกเราเดินเข้าไปในภัตตาคารต้าจินหยวนด้วยกันแล้วมุ่งหน้าไปทางบันได

"พี่เฟิง ไม่ได้เจอกันตั้งหลายวันเลยนะครับ ช่วงนี้ขยันปั่นนิยายจัง รวยขนาดนั้นแล้วทำไมต้องทำให้ตัวเองเหนื่อยด้วยล่ะครับ"

"คนเรายิ่งมีเงินก็ยิ่งต้องหางานอดิเรกทำ ไม่อย่างนั้นมันจะเคว้งคว้างแล้วก็ซึมเศร้าได้ง่าย"

"แล้วทำไมงานอดิเรกของคุณถึงไม่ใช่การเที่ยวเล่นชมธรรมชาติกับเสพสุขล่ะคะ" เสี่ยวไต้จึ๊ปากพูดขึ้นมา

คนข้างๆ อีกสองสามคนก็ช่วยกันสำทับ "นั่นน่ะสิครับ"

ผมไม่ได้พูดอะไร

คนพวกนี้ไม่เข้าใจผม และผมก็ไม่จำเป็นต้องอธิบายอะไรให้พวกเขาฟังมากความ

ห้องส่วนตัวบนชั้นบน

นี่เป็นวงไพ่ที่หยางต้าเผิงจัดขึ้น แถมยังกินข้าวที่นี่ เจ้าภาพเลี้ยงก็ต้องเป็นเขาอยู่แล้ว