บทที่ 54 ผมโรแมนติกมาก ผมเร่าร้อนสุดเหวี่ยง

บทที่ 54 ผมโรแมนติกมาก ผมเร่าร้อนสุดเหวี่ยง

พอเห็นผมลังเล เยี่ยเยว่ฉานกับเสี่ยวชุ่ยก็ดูเหมือนจะเริ่มไม่ค่อยสบอารมณ์ขึ้นมานิดหน่อย

เยี่ยเยว่ฉานมองค้อนผมอย่างแง่งอน "ถังเฟิง พวกเราไปเที่ยวบ้านนายไม่กี่วัน ไม่ได้กินข้าวบ้านนายเยอะแยะอะไรขนาดนั้นสักหน่อย ถ้าไม่สะดวกให้พักที่บ้าน พวกเราไปนอนโรงแรมก็ได้นะ"

"พี่ฉาน พี่ก็รู้ว่าผมไม่ใช่คนขี้งก แต่พี่ยังจะมาประชดผมแบบนี้อีก ที่จริงสิ่งที่ผมกังวลก็คือ พอกลับบ้านไปแล้วจะโดนพ่อแม่กักตัวไว้น่ะสิ เพราะจริงๆ พวกท่านไม่อยากให้ผมร่อนเร่อยู่ในเมืองหลวงมาตลอดอยู่แล้ว"

ผมจุดบุหรี่ขึ้นมาสูบมวนหนึ่งด้วยความกลัดกลุ้ม "เผลอๆ ถ้าผมพาพวกพี่ไปเที่ยวอำเภอชิงกู่ ขากลับเมืองหลวงอาจจะเหลือแค่พวกพี่สองคน ส่วนผมต้องติดแหง็กอยู่ที่บ้านน่ะสิครับ"