บทที่ 52 สภาพของผมทั้งเจ็บปวดทั้งมีความสุข

บทที่ 52 สภาพของผมทั้งเจ็บปวดทั้งมีความสุข

ค่ำคืนนี้ ผมทำได้เพียงแค่อยู่ที่นี่

เมื่อแสงอรุณรำไรส่องลอดผ่านผ้าม่านเข้ามา ผมก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมา

เว่ยฟางหัวที่นอนตะแคงซบอยู่ในอ้อมอกของผมตื่นขึ้นมา แล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "ถังเฟิง เจ็บไหม"

"เจ็บกว่าเมื่อคืนอีก แต่ไม่เป็นไรหรอก ผมกะว่าจะไปจากที่นี่แล้ว"

ผมพยายามจะใช้แขนทั้งสองข้างยันตัวลุกขึ้นนั่ง แต่ทว่าแขนกลับไม่มีแรง จนทรุดฮวบลงไปนอนบนเตียงอีกรอบทันที

"เดี๋ยวฉันทายาให้อีกนะ ยารักษาแผลภายนอกตัวนี้ได้ผลดีมาก รอให้กินข้าวเช้าเสร็จแล้วค่อยไป เจ๊เว่ยจะลงครัวทำอาหารเช้าอร่อยๆ ให้เธอกินเอง"

เว่ยฟางหัวเล่นงานผมจนน่วมก่อน แล้วค่อยมาดูแลผมอย่างประคบประหงมทุกฝีก้าว ผมเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าในใจตัวเองรู้สึกยังไง

มีชีวิตมาจนถึงอายุ 25 ปี นี่เป็นครั้งแรกเลยที่ผมโดนใครบางคนควบคุมและกำราบจนอยู่หมัดขนาดนี้