บทที่ 27 ทำเอาเสี่ยวชุ่ยซาบซึ้ง ทำเอาเยี่ยเยว่ฉานโมโหแทบคลั่ง

บทที่ 27 ทำเอาเสี่ยวชุ่ยซาบซึ้ง ทำเอาเยี่ยเยว่ฉานโมโหแทบคลั่ง

หลังจากกอดกันอยู่สองสามนาที ผมก็ค่อยๆ ดันตัวเสี่ยวชุ่ยออก

เสี่ยวชุ่ยหันกลับมาชื่นชมลายมือของผมต่อ "ลายมือหวัดแกมบรรจงของคุณสวยมากเลย ถ้าส่งเข้าประกวดคงคว้ารางวัลใหญ่ได้สบาย คุณชอบศิลปะการเขียนพู่กันมากเลยเหรอ"

"ผมฝึกคัดลายมือมาตั้งแต่เด็กๆ ได้รับอิทธิพลมาจากพ่อน่ะครับ พ่อผมเรียนมาน้อย แต่เขียนตัวหนังสือสวยมาก"

เสี่ยวชุ่ยตกตะลึงไปแล้ว

เพราะความสามารถของผมได้ก้าวข้ามสิ่งที่เธอจินตนาการไว้อีกครั้ง

"ถังเฟิง คุณเก่งจัง คุณเป็นผู้ชายที่ยอดเยี่ยมที่สุดในใจฉันเลย ไว้คราวหน้าคุณสอนฉันเขียนบ้างนะ"

ผมคงบ้าไปแล้วจริงๆ ถึงได้คิดจะโชว์ออฟต่อหน้าเสี่ยวชุ่ยต่อ

ผมหยิบปากกาหมึกซึมมงบล็องออกมาจากลิ้นชัก เสี่ยวชุ่ยถึงกับสูดหายใจเข้าลึกด้วยความตกใจทันที